Door de reproductie van vormen ontleend aan hedendaagse wetenschappelijke en industriële apparaten brengt Manoah een transfiguratie tot stand via degeneratie — waarbij de primaire functionaliteit van robotachtige vormen wordt uitgeschakeld om een gevoeligheid te creëren in een strijd tegen hun eigen efficiëntie.
Zo wordt het sculpturale element de drager van een milieu dat een bestaansregime vindt binnen interactieve synergieën en de daaruit voortvloeiende cognitieve waarnemingen.
Zijn dispositifs, die a priori complex zijn, streven ernaar structureel minimaal te blijven en genereren serendipiteit vanuit een beperkte technische belasting — waarbij ze zich losmaken van hun louter technico-fetisjistische bestaan, in verzet tegen hun toewijzing als techno-oplossing.
Met een diepe interesse in de grijze zones van stedelijke architectuur en intensief gebruikte ruimtes (zoals doorgangsplaatsen), integreren zijn voorstellen de contextuele lading van hun inzet en richten ze zich op het creëren van een vruchtbare vervreemding.
conveyor_contention toont een robotisch, continu bewegend apparaat dat een zachte, adaptieve vorm door de ruimte transporteert, waardoor een spanning ontstaat tussen mechanische controle en een quasi‑levend organisme dat zich voortdurend herconfigureert. Door de associatie met contention — het temmen of fixeren van een lichaam — wordt de installatie een performatieve machinerie waarin zowel het object als de toeschouwer fysiek en cognitief worden meegesleurd in een systeem van oscillatie, beperking en betrokkenheid.